Capcom’un 1996 yılında yayınlanan “Resident Evil” isimli video oyunu, hayatta kalma mücadelesi ile korkuyu harmanlayarak adeta bir devrim yaratmıştı. Ancak oyunun sinema uyarlamaları söz konusu olduğunda bir türlü istenilen dünya sunulamadı. 2002 yılında başlayan ve 2016 yılında nihayete eren Paul W. S. Anderson’ın adeta tekeline aldığı ve Milla Jovovich’in başrolünde oynadığı 6 filmlik seriden sonra her şeyi yeniden başlatmak için kollar sıvandı. Ama bu kez de “Resident Evil: Welcome to Raccoon City” (Resident Evil: Raccoon Şehri, 2021) gibi oyunun dünyasına sadık kalma çabasının altında ezilen bir deneme izlemek zorunda kaldık. İlk oyunun yayınlanmasından tam 30 yıl sonra ise taze kan arayan bu kâbus evreni, cüretkârlığı ile öne çıkan bir yönetmenin dokunuşlarıyla yepyeni bir macera sunuyor. “Barbarian” (2022) ve “Weapons” (Silahlar, 2025) ile modern korku sinemasının en dikkat çeken zihinlerinden biri olduğunu kanıtlayan Zach Cregger, senaryoyu “John Wick” serisinin tanıdığımız Shay Hatten ile birlikte kaleme alıyor. Film, virüsün patlak verdiği o meşum gecede, tıp kuryesi olan sıradan bir adamın tek gecelik ölüm kalım savaşını merkezine alıyor.

Bağımsız Bir Raccoon City Hikâyesi

Aslında bu filmin, bir “Resident Evil” uyarlaması olup olmadığını söylemek oldukça güç. Zira film, özünde bağımsız bir yaratık ya da zombi hikâyesi olarak bile kolaylıkla değerlendirilebilir. Elbette anlatının içerisinde “Resident Evil” evrenine ait ögeler görüyoruz ama bunlar bütüne yayılmayan, oldukça ufak dokunuşlardan ibaret. Her şeyin başladığı o yerin adının “Raccoon City” olmasını ya da başı ikiye yarılıp içinden dokunaçlar çıkan o meşhur köpeği çıkardığımızda, ortada seriyi anımsatan pek bir şey kalmıyor. Öyle ki bu hikâye, bağımsız bir hayatta kalma filmi olarak yazılıp sonradan “Resident Evil” evrenine entegre edilmiş gibi duruyor. Yine de yönetmen Zach Cregger’ın, T-virüsünün yayılmaya başladığı o ilk güne dönerek bize “Resident Evil” evreni içinde sarsıcı bir alternatif hikâye sunduğunu söyleyebiliriz.

Sadece tek bir gece içerisinde geçen ve tek bir karakteri takip eden film, son derece sürükleyici bir tempoya sahip olmasıyla dikkat çekiyor. Karakterimizin deneyimsizliğine ve tüm beceriksizliğine rağmen atlattığı badireler, izleyiciye adeta bir hayatta kalma oyunu oynuyormuş hissiyatı veriyor. Orijinal oyunun dünyasıyla derinlemesine bir bağ kuramasak da bu oyun atmosferinin beyazperdeye başarıyla aktarıldığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Seriye duyduğu saygıyı kendi üslubuyla harmanlayan ve bir “auteur” yönetmen gibi davranarak tekinsiz atmosferini ilmek ilmek işleyen Zach Cregger, tıpkı “Barbarian” filmindeki yaratık kadın ya da “Weapons” filmindeki zihinleri kontrol edilen insanlar gibi, bu filmde de T-virüsüyle enfekte olanları kendi korku evreninin bir parçası haline getiriyor. Basit birer tetikleyici gibi duran ani ses ve efekt sahneleri bile hikâyeye o kadar ustaca yediriliyor ki, bu gerilim dolu dünya izleyiciyi anında çepeçevre sarıyor.

Sıradan Bir Kahramanla Bağ Kurmak

Sürekli tetikte olmamızı gerektiren, enfekte insanlarla dolu ıssız mekanlarda geçen böyle bir dünyada, kahramanla duygusal bir bağ kurmak normal şartlarda oldukça zordur. Hele ki karakteri tanımamız için gereken derinliği, böylesi durmak bilmez bir hayatta kalma mücadelesinin içine inandırıcı bir şekilde yedirmek daha da zordur. Ancak kahramanımız Bryan’a hayat veren ve neredeyse tüm filmin yükünü sırtlanan Austin Abrams, karakterle derin bir bağ kurmamızı sağlayarak bu meseleyi inanılmaz derecede kolaylaştırıyor.

Bryan, korktuğunda ya da yapayalnız kaldığında kendini rahatlatmak için sürekli kendi kendine konuşan, durmaksızın küfür eden hayli geveze bir tip. Bu gevezelik asla yapay durmuyor; aksine, karakterin iç dünyasına sızmamıza ve tıpkı bir oyun karakterini yönlendiriyormuşuz gibi hissetmemize olanak tanıyor. Film boyunca Bryan’ın hamile sevgilisi ile yaptığı kısa telefon görüşmeleri aracılığıyla onun pişmanlıklarını, hayal kırıklıklarını ve baba olup olmamak konusundaki kararsızlıklarını öğreniyoruz. Sevdiği kadını hiç görmesek bile, bu basit ama etkili sahneler Bryan’ın derinlikli bir şekilde inşa edilmesini sağlıyor. Karakter, video oyunların dünyasına benzer şekilde adım adım gelişiyor; başta eline silah bile almamışken yaşadığı sıra dışı deneyimler sayesinde hayatta kalma becerilerini artırıp silah kullanmayı inandırıcı bir şekilde öğreniyor. Başarılı bir karakter gelişimi sunan senaryonun ve zor bir işin altından kalkan Austin Abrams’ın etkileyici performansının birleşimi, günahlarıyla sevaplarıyla benimsediğimiz, son derece gerçekçi bir insan portresi ortaya çıkarıyor.

Korku Dünyasının Görsel İhtişamı

Yönetmenin kurduğu bu dünyada hiçbir şey yapay durmuyor; gerçekte olması imkansız absürt tehlikeler bile o tekinsiz atmosfer tasarımı sayesinde son derece inandırıcı hissettiriyor. Bryan her aşamada daha da zorlu düşmanların üstesinden gelirken film, sinematik kaliteden ödün vermeyerek bize görsel anlamda oldukça etkileyici çerçeveler sunuyor. Özellikle enfekte olmuş insanların toplu halde çatılardan düştüğü o sarsıcı sekans, akıllara M. Night Shyamalan‘ın “The Happening” (Mistik Olay, 2008) filmini getiriyor. Bilindiği üzere “The Happening”, doğanın insanlığa karşı başlattığı biyolojik bir savunma mekanizması sonucu insanların kitleler halinde intihar etmesini konu alan kıyamet temalı bir yapımdı. “Resident Evil” filmindeki bu sahne, o kadar dramatik bir tona sahip olmasa da görsel açıdan çok daha çarpıcı ve vahşi bir tablo ortaya koyuyor.

İnşa ettiği tekinsiz atmosferin ve insanı ümitsizce içine çeken etkileyici görselliğin başarısına rağmen, filmin eleştirilmesi gereken bazı önemli problemleri de yok değil. Öncelikle David’in sürekli artan şiddeti bir süre sonra kanıksaması ve yaşananlardan adeta keyif alan birine dönüşmesi fazlasıyla abartılı duruyor. Zira bu durum karakterin finale doğru inandırıcılığını zedeliyor. Bir diğer büyük hayal kırıklığı ise filmin sonu diyebiliriz. Sürpriz bozan vermeden ifade etmek gerekirse; karakterle kurduğumuz onca bağa ve beklentiye rağmen filmin umutsuz, karanlık ve aniden biten bir finale sahip olması kandırılmışız gibi hissettiriyor. Bu tercih, beklenmedik bir gelişme olarak etkileyici bir tablo ortaya koysa da duygusal anlamda bizi tatmin etmekten oldukça uzak kalıyor. Zach Cregger’ın önceki filmlerinde korkunç bir vahşete ve mide bulandırıcı ölümlere rağmen her zaman buruk da olsa bir umut ışığı bulunurdu. Ancak bu filmdeki keskin ve ucu hayli açık final, ön yargılarıyla oynanan seyirciyi adeta koca bir boşlukta bırakarak yarım kalmışlık hissiyatı yaratıyor. Her şeye rağmen “Resident Evil”; oyunun hayranlarını, korku severleri ve hayatta kalma türü tutkunlarını aynı anda memnun etmeyi başaran, serbest bir uyarlama niteliğinde, minimal ve oldukça etkili bir alternatif “Resident Evil” hikâyesi sunuyor, buna da diyecek pek bir şey yok.