Dünya prömiyerini Toronto Uluslararası Film Festivali’nde gerçekleştiren, senaryosunu Mac Eldridge ile birlikte yazan Tom Dean’ın yönetmenliğini üstlendiğini “Charlie Harper” (Charlie & Harper: Her Şeye Rağmen, 2025), ergenlik yıllarında filizlenen bir aşkın yetişkinliğin acımasız gerçekleriyle çarpışmasını merkezine alıyor. Tutku, amaçsızlık ve büyüme sancıları arasında savrulan iki gencin ortak bir hayat inşa etme çabasını perdeye taşıyan film, sayısız örneğini gördüğümüz “ilk aşkın silinmez izi”ne sırtını yaslasa da vaat ettiği duygusal yoğunluğu derinlikli bir sinematik anlatıya dönüştürmekte ne yazık ki başarılı olamıyor.

Mitolojiden Gerçeğe Aşkın İllüzyonu

Aşk filmleri, sinemanın vazgeçemediği türlerin başında gelir. Nitekim insanın doğasında da aşk hiçbir zaman etkisini yitirmeyen temel bir güdü olmuştur. İnsanoğlunun aşk uğruna yapamayacağı neredeyse hiçbir şey yoktur. Mitolojide uğruna çıkan büyük savaşlarda yahut halk hikâyelerinde delinen yüce dağlarda bunu açıkça görürüz. Gerçek hayatta da durum pek farklı değildir; insanlar aşk adına, akıl almaz fedakarlıklara kalkışır. Tabii ki bu duygu her zaman masumiyetle ve güzellikle anılmaz! Tarihin sayfaları aşk adına işlenen cinayetlerle ve yapılan türlü kötülüklerle de doludur. İnsan hemen her duyguda olduğu gibi aşkta da aşırıya kaçmakta, onsuz yaşayamayacağını ve onun hava ya da su gibi mutlak bir varoluş şartı olduğunu düşünmektedir. Oysa her şey gibi aşkın da bir vadesi olduğu, zamanla dönüşebileceği yahut tamamen solabileceği gerçeği sıklıkla unutulur.

Mesela Ridley Scott’ın “Napoleon” (2023) filminde de benzer bir tutkunun yıkıcı dinamiklerine tanık oluruz. Sıradan bir topçu subaylığından imparatorluğa uzanan yükselişinde kendini kaderin seçilmiş figürü olarak gören Napoleon, çalkantılı ilişkilerine rağmen neredeyse hayatının sonuna kadar Joséphine’e saplantıyla bağlı kalmıştır. Hatta öyle ki Napoleon, hayatının kadını Joséphine ile evlendiğinde, yüzüğüne “Kaderin şerefine!” ibaresini yazdıracak kadar bu bağa metafizik bir anlam yüklemiştir. İşte insan doğası tam da burada düğümlenir. Karşımıza çıkan bir kişinin tüm hayatımızı kökten değiştirmesine izin verdiğimizde, bu gerçekten yazgımızın bir parçası mıdır, yoksa sadece kendi seçimlerimize ve tesadüflere böylesine devasa anlamlar atfetmekten içten içe haz mı alırız? “Charlie Harper” filmi de seyirciyi sıradan bir lise aşkının eşiğine davet ederken tam olarak bu sorunun cevabını arıyor.

Büyümenin Getirdiği Kaçınılmaz Uçurum

Nick Robinson’ın canlandırdığı Charlie ile Emilia Jones’un hayat verdiği Harper, lise yıllarında filizlenen saf ve büyük umutlarla kurulu bir aşka adım atıyorlar. Birbirlerinin belki de ilk ciddi ilişkisi ve hayata dair ilk sığınağı olan bu iki genç, erken yaşta aynı evi paylaşıp ortak bir gelecek kurmaya çalışıyor. Charlie, sürekli okuyan, entelektüel birikimi ve zekâsıyla öne çıkan ancak bu içe kapanıklığı sebebiyle sosyal becerileri oldukça zayıf bir karakterdir; üstelik gelecekte ne yapacağına dair hiçbir somut planı da yoktur. Harper ise dışa dönük, sosyal çevresiyle vakit geçirmeyi seven ve hepsinden önemlisi profesyonel bir şef olma hayaliyle kariyer basamaklarını kararlılıkla tırmanan hırslı bir kadındır. Birbirilerine bu denli zıt olmaları ve bir hedef birlikteliği kuramamaları, zamanla iki aşığın arasını açarak ilişkilerinin sürekli tartışmalarla ve kırgınlıklarla yıpranmasına sebep oluyor.

Film, bu savruluşun arkasında Charlie’nin işlevsiz aile yapısının izlerini sezdirmeye çalışıyor. Alkolik ebeveynlerin arasında sağlıklı bir ilişki modeli görmeden büyüyen karakterin annesi insanlara geleceğini okuduğunu iddia eden bir tür medyumlukla para kazanmakta, babası ise oğluna arkadaşça yaklaşsa da onu gerçek anlamda tanımamaktadır. Ancak film bu aile dinamiklerini ve karakter motivasyonlarını yalnızca repliklerde geçen birkaç yüzeysel bilgiye hapsediyor; ne Charlie’nin ne de Harper’ın geçmişine, ailelerine veya sosyal çevrelerine dair görsel ve dramatik bir derinlik kuruyor. Harper, mutfakta adım adım yükselirken Charlie’nin elindeki işleri kaybetmesi, kendini alkole vermesi ve giderek dibe batmasıyla ilişki kaçınılmaz bir ayrılığa sürükleniyor. Ne var ki Charlie’nin yaşadığı bu derbederlik sağlam bir mantık zeminine oturtulamadığı için seyirci Harper’ı memnun etmeye çalışan bir aşığın aniden mızmızlanan ve “benim istediğim olmuyor” diyen bir figüre evrilmesini anlamlandırmakta güçlük çekiyor.

İlk Aşklar Asla Unutulmaz

Film, lise sıralarından otuzlu yaşlara uzanan yaklaşık on beş yıllık zaman dilimini aktarırken inandırıcılık sınavını bütünüyle kaybediyor. Zamanın akışı karakterlerin fiziksel görünümlerine, olgunluk seviyelerine veya düşünce dünyalarına hiçbir organik değişim olarak yansımıyor. Hatta ilk tanıştıkları gün nasıl davranıyorlarsa yetişkinliklerinde de neredeyse aynı şekilde davranıyorlar. Ayrılığın ardından yıllar sonra yeniden bir araya gelme döngüsüne giren bu çift, “ilk aşk asla unutulmaz” temasını cavcav kahvesi gibi önümüze koysa da hikâyede seyirciyi yakalayacak özgün tek bir kıvılcım bile sunamıyor. Farklı anlatıcı perspektifleri ya da çeşitli kurgu denemeleri gibi biçimsel çabalar ise zayıf senaryonun üzerindeki eğreti süslemelerden öteye geçemiyor.

Oyunculuk performansları ise bu yapısal problemleri hafifletmek yerine daha belirgin kılıyor. Emilia Jones elindeki malzemeyle elinden geleni yapsa da Charlie rolündeki Nick Robinson filmi adeta baltalıyor. Değişmeyen mimikleri, sevinç ile hüznü birbirinden ayırt etmeyi imkânsız kılan donuk ifadesi, zaten derinliksiz arka planı ve motivasyonları zayıf yazılmış olan bu karakteri büsbütün itici ve tekdüze kılıyor. İki ayrı yönetmenin neden böyle bir aşk draması için bir araya geldiği sorusu ise yanıtsız kalıyor. Zira iki yönetmenin ortaklığı filme ne ritim ne de görsel bir zenginlik katabiliyor. Günün sonunda “Charlie Harper”, ne tam anlamıyla bir arada kalabilen ne de birbirini tamamen geride bırakabilen iki insanın, klişelere teslim olmuş ve söyleyecek yeni hiçbir sözü olmayan sıradan bir melankolisine dönüşüyor.