Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye için yarışan “El Ser Querido” ya da uluslararası ismiyle “The Beloved” (En Sevdiğim, 2026), “En İyi Kısa Film” dalında Oscar adaylığı bulunan İspanyol yönetmen Rodrigo Sorogoyen’in imzasını taşıyor. Senaryoyu Isabel Pena ile birlikte yazan Rodrigo Sorogoyen, başarılı bir yönetmenin yıllardır görüşmediği kızıyla yollarının yeniden kesişmesini mercek altına alıyor. Oscar ödüllü Javier Bardem’in Oscar ödüllü hayali bir yönetmen olan Esteban Martinez’e hayat verdiği filmde, yönetmenin kızı Emilia Vera ise Victoria Luengo tarafından canlandırılıyor. Esteban, belki de geçmişteki hatalarını silmek ve kendini affettirmek için oyunculuk kariyerinde istediği başarıyı yakalayamayan kızına yeni filminde önemli bir rol teklif ediyor. Yıllar sonra baba ve kızı yeniden birleştiren bu film projesi, geçmişin yükünün ne kadar ağır olduğunu ve onları ayıran uçurumun ne kadar derin olduğunu daha iyi anlamalarına sebep oluyor. 

Bir Eş, Bir Baba, Bir Yönetmen

Bazı filmler anlattığı hikâye ile değil, bu hikâyeyi ele alış biçimiyle, gerçekçi dokunuşlarla, samimi performanslarla akılda kalır. Zira bazı filmler, bir hikâyeden çok bir insanı anlatır. Bu insanla aramızdaki perdeyi kaldırarak onu yakından görmemizi, derinden tanımamızı, günahlarını ve sevaplarını bilerek onunla bağ kurmamızı ister. Ama bir biyografi gibi değil, önünde sonunda tüm biyografiler anlatılan insanı ya tahammül edilemeyecek kadar çok över ya da hak ettiğinden fazla yerer. Ne de olsa bir insanı olduğu gibi anlatmak, çok güç bir iştir. Zira insan, kusursuz bir varlık değildir; zaafları vardır, yıkıcı öfkeleri vardır, iflah olmaz hırsları vardır, takıntılı sevgileri vardır, yapmış olmaktan pişmanlık duyduğu büyük hataları vardır… İşte tam olarak bahsettiğimiz gibi bir film olan “The Beloved” ile karşımıza çıkan Esteban Martinez karakterinin de büyük hataları var. Bunlardan en büyüğü ilk evliliğinden olan kızını bırakıp gitmiş olması… Bu dünyaya, yıllar boyunca ondan nefret ederek büyüyen bir evladı miras olarak bırakmış olması… Bir aktör olan karısını, sektörden tamamen uzaklaşmak zorunda bırakmış olması… Belki de birbirlerinden başka kimseleri kalmamış bu anne kızı, hatalarını telafi etmeden, günahlarının açtığı yaraları kapatmadan geride bırakarak yepyeni bir hayata yelken açmış olması… 

Esteban Martinez’in bu hayatta en iyi yaptığı şeyin yönetmenlik olduğunu görüyoruz. Artık o, iki Oscar almış, başarılı filmler yönetmiş, adını Amerika’da duyurmuş bir isim! Güzel bir karısı, sağlıklı iki çocuğu var. Yıllardır vatanından uzakta rahat bir hayat sürerken bir anda bir film projesi için İspanya’ya geri dönmeye karar veriyor. Yetmiyor, yıllardır görmediği kızını bu filmde oynaması için ikna etmeye çalışıyor. Ne kadar basit ama ne kadar da karmaşık bir konu! Yönetmen, hayattaki tüm başarıları tatmış, tüm zevkleri elde etmiş, tüm mutlulukları kucaklamış bir adamın, geçmişin yüklerinden nasıl kaçamadığını çok sıradan ama çok sarsıcı bir şekilde bize anlatıyor. Filmin ilk 20 dakikası, sadece baba kızın yıllar sonra bir film projesini konuşmak için buluştukları yemek masasında geçiyor. Sadece baba ve kızın yüzleri ve geçmişle bugünü mezceden cümleler… Esteban Martinez’in pişmanlığını, iyi bir insan olma çabasını ve kızına duyduğu hakiki sevgiyi derinden hissediyoruz. Babasının soyadını bile taşımaktan imtina eden Emilia Vera’nın yıllardır dinmemiş öfkesi, başarısızlıkların getirdiği tükenmişliği ve mutluluk ile hüznü aynı potada eriten ruh hali başarıyla perdeye yansıtılıyor. Üstelik karakterler bambaşka şeylerden bahsederken… Bu güçlü açılış, iki saati aşkın süre boyunca çatışmasını izleyeceğimiz bu iki karakteri tanımamız için neredeyse gereken her şeyi bize veriyor. Tabii yönetmen, aslında durağan ve çoğu insan için sıkıcı gelecek bu sahne ile seyircinin nasıl bir film beklemesi gerektiğinin de sinyallerini veriyor.

İki Kayıp Ruhun Sessiz Çatışması

“The Beloved” için karakterlerin iç dünyalarındaki çalkantılarla dış dünyadaki ilişki dinamiklerini ustaca harmanlayan bir yapım diyebiliriz. Filmin en büyük şansı ise hiç kuşkusuz Esteban Martinez’i kusursuz bir gerçekçilikle ete kemiğe büründüren Javier Bardem oluyor. Usta aktör, böylesine ağır duygusal yük barındıran bir karakteri layıkıyla perdeye yansıtıyor; repliklere fazla ihtiyaç duymadan, yalnızca varlığıyla bile gerçek anlamda sarsıcı ve seyir zevkini yükselten bir performans sergiliyor.

Javier Bardem gibi büyük bir oyuncunun karşısında oynama şansı elde eden Victoria Luengo ise Esteban’ın kızı Emilia Vera olarak gerçekten takdir edilesi bir performans ortaya koyuyor. Karakterin edilgen, sessiz ve sakin bir yapısı olması, perdede bu kadar fazla yer kaplayan usta bir oyuncunun karşısında silik kalma riski taşımasına rağmen o, bu zorluğun üstesinden layıkıyla kalkıyor. Victoria Luengo, nefes alan ve sahici bir karakter yaratarak Javier Bardem’in performansına saygı duyulası bir şekilde eşlik ediyor. Birbirine zıt bu iki dünyanın usul usul çatışması, filmin duygusal temelini oluşturuyor.

Sinema İçinde Sinema

Film, izleyiciye yalnızca bir baba-kız dramı sunmakla kalmıyor, aynı zamanda sinemanın mutfağına girerek ilginç bir görsel dünya inşa ediyor. Kurgu odasındaki süreçler, müzik besteleme aşamaları ve Esteban’ın eski bir filminin yıl dönümü için hazırlanan Blu-ray versiyonuna yaptığı seslendirme gibi detaylar hikâyeyi inanılmaz derecede zenginleştiriyor. “The Beloved”, bir şekilde akıllara Alejandro G. Iñárritu’nun “Birdman” (2014) filmini de getiriyor. Zira o film de sanatının ve geçmişinin ağırlığı altında ezilen bir yaratıcının, kızıyla olan sorunlu iletişimini mercek altına alıyordu.

Yönetmen, bu sinema içinde sinema öğelerini salt bir teknik gösteri olarak değil, karakterlerin psikolojik dünyasını derinleştirmek için kullanıyor. Örneğin bestecinin hazırladığı taslak müziği dinleyen Esteban’ın, o esnada uzaktan kızını izlediği sahne oldukça vurucu! Bu anlarda kuşku götürmez bir şekilde anlıyoruz ki Esteban’ın bu yeni filmi çekmesinin asıl amacı; kızıyla bağ kurmak, geçmişi unutmak ve kendini affettirmek… Yönetmenin beklenmedik anlarda siyah-beyaz renklere geçiş yapması da karakterlerin içsel buhranlarına odaklanmamızı sağlayan şık bir dokunuş olarak hafızalara kazınıyor. Tüm bu iç içe geçen gerçeklikler, adeta karşılıklı yerleştirilmiş aynalarda oluşan sonsuz bir görüntü hissi yaratarak izleyiciyi de filmin bir kahramanıymış gibi hissettiriyor.

En Sevilene Dair

Güçlü karakter tahlillerine ve etkili görsel dünyasına rağmen, filmin senaryosunda bazı yapısal eksiklikler de göze çarpıyor. Çekilen filmin asıl hikâyesine tam anlamıyla hakim olamamamız kurguyu biraz zayıflatıyor. Esteban’ın setteki agresif tavırları nedeniyle işi bırakan görüntü yönetmeninin gidişi ve hemen yenisinin bulunması gibi olaylar fazla hızlı geçiştiriliyor. Ayrıca Esteban’ın en yakın arkadaşına neden bir anda mesafe aldığı da havada kalıyor. En büyük eksiklik ise anne karakterinin filmdeki belirsizliği oluyor. Bu karakterin adeta varla yok arası konumu, eskiden kısa bir süre de olsa aile olmayı başaran bu üç kişinin ilişkilerin arka planında boşluklar doğmasına sebep oluyor.

Her şeye rağmen “The Beloved”, iyi yazılmış diyalogları görsel bir zenginlikle desteklemeyi başaran etkileyici bir eser. Filmin sonuna doğru, çekilen filmden gördüğümüz bir sahne ile Esteban’ın kızıyla yaptığı son konuşmanın iç içe geçmesi, seyirciye hayatın belirsizliğine, geçmişteki pişmanlıklarla barışmaya ve her şeye rağmen ilerlemek için çabalamaya dair sessiz ama çok çarpıcı bir final sunuyor. Belki de asla tam anlamıyla birleşemeyecek olsalar da birbirlerinin hayatını kalıcı şekilde değiştiren bu iki kayıp ruhun hikâyesi, sırf Javier Bardem’in müthiş oyunculuğu için bile izlenmeyi hak ediyor.