Luke Dittrich’in 2007 yılında Esquire Dergisi’nde yayımlanan makalesi “Tonight on Dateline This Man Will Die” (Bu Gece Dateline’da Bu Adam Ölecek), reyting uğruna adaletin nasıl şatafatlı bir şova dönüştürüldüğünü gözler önüne seren sarsıcı bir metin! İşte senarist Ajon Singh, ilk uzun metraj senaryosuna imza attığı “Primetime” (2026) ile bu makaleyi baz alırken gerçek bir hayat hikâyesini, medyanın perde arkasındaki kusurlu ahlak anlayışı ve sansasyonel haberciliğin etik sınırlarını aşan doğası ile harmanlıyor. Filmde yalnızca Dittrich’in makalesindeki gerçek olay, yani programın tuzağına düşen Teksas savcısı Bill Conradt’ın intiharı anlatılmıyor. Yönetmen Lance Oppenheim’ın kendine has tarzı ile medyanın “adalet dağıtma” kisvesi altında nasıl bir kamu infaz mekanizmasına dönüştüğünü mercek altına aldığı film, zaten şöhrete kavuşmuş olan Chris Hansen’in daha da yükseğe, en tepeye gözünü diken o saplantılı mizacını da masaya yatırıyor.

Canavar Avcısının Günlüğü

Chris Hansen’in 2004 ile 2007 yılları arasında Dateline NBC programı bünyesinde özel bir seri olarak yayınlanan ve o zamanlar reyting rekorları kıran “To Catch a Predator” (Bir Yırtıcıyı Yakalamak) isimli reality televizyon programının konusu aslında oldukça basitti. Programda, internet üzerinden reşit olmayan çocuklarla cinsel amaçlı iletişim kuran yetişkinler, suç üçtü yakalanıp kameralar önünde ifşa edilirdi. Başlangıçta çocukları koruduğu için büyük övgü toplayan bu program, gazetecilik ile polis operasyonları arasındaki çizgiyi muğlaklaştırmaya başlayınca eleştiriler de aldı. Fakat o sıralarda Chris Hansen, adeta bir aziz gibi görülmeye devam ediyordu. Şöhretin o tatlı zehri damarlarından içeri yavaş yavaş süzülürken o, adaleti kendi ellerine alarak saplantılı bir “medya yargıcı”na dönüşmeye başlamıştı bile…

İşte “Primetime” filminde, zirvedeki o Chris Hansen ile tanışıyoruz. Tıpkı Herman Melville’in unutulmaz eseri Moby Dick romanındaki balinalara kafayı takmış Kaptan Ahap gibi o da “yırtıcı”ları ya da daha doğru bir ifadeyle “canavar”ları avlamayı saplantılı bir amaca dönüştürmüştür. Fakat ne uğruna? Onu tanıdıkça çocukların daha güvenli bir hayat yaşayacağı bir dünya yaratmak gibi yüce bir amacı olmadığını görürüz. Onun amacı daha yükseğe çıkmak, daha çok tanınmak ama ne olursa olsun daha çok izlenmektir… Onun amacı “Lost” (2004-2010) dizisini bile geçmektir! Ve bu uğurda yapamayacağı şey yok gibidir. Aslında bu noktada, medyanın reyting uğruna ahlaki sınırları nasıl hiçe saydığını ortaya koyan “Primetime” ile “Nightcrawler” (Gece Vurgunu, 2014) filmlerinin birbirine oldukça benzer bir eleştiri tablosu sunduğunu söyleyebiliriz. Fakat karakterler birbirinden oldukça farklıdır. “Nightcrawler” filminin başkarakteri Lou Bloom, en başından beri empati yoksunu biri olsa da en sonunda haber kanallarına vurucu görüntüler satabilmek uğruna kendi elleriyle suç mahalli kurgulayan bir sosyopata dönüşür. Chris Hansen ise pedofilleri yakalamak gibi ahlaki bir görev duygusu ile yola çıksa da sonu gelmez kibri ve iflah olmaz şöhret hırsı onu yozlaştırarak savaştığı karanlığın içinde kaybolmasına sebep olur.

Karanlığın Derinliklerine Doğru

Her ne kadar şu an hayatta olan gerçek Chris Hansen, filmdeki Robert Pattinson tarafından canlandırılan Chris Hansen’ı gerçeklerle bağdaşmayan bir karakter olarak görse de filmde oldukça başarılı bir karakter tasarımı ortaya koyulduğunu söylememiz gerekiyor. Robert Pattinson; şöhret hırsını kontrol edemeyen, gerçek dünya ile bağını yavaş yavaş yitiren ve etrafındaki herkesi bir basamak olarak görmeye başlayan bir adamın hezeyanlarını oldukça sahici bir şekilde perdeye yansıtıyor. Belki de bugüne kadar ki en iyi performanslarından birini sunan oyuncu, saplantılı birinin davranışlarını ufacık detaylara bile dikkat ederek canlandırırken yaklaşık çeyrek asır öncesine ait olan Chris Hansen’ı yeniden ete kemiğe büründürüyor. Tabii bu noktada yönetmen Lance Oppenheim’ın maharetlerini de göz ardı etmemek gerekiyor. Aşırı detaylara odaklanan bir üslup ile karakterin parçalanmaya yüz tutmuş kimliğini görselleştirirken “Hindistan’daki Canavar” imgesi ile de gerçek ile hayal arasında gidip gelen dünyasına bir ışık tutuyor. Tabii bu noktada Hindistan’daki canavarın, aslında Chris’in diğer “canavar”ları avlarken kendi içindeki canavarlarla verdiği savaşı görleştirmesi bakımından da sarsıcı bir metafor olduğunu vurgulamak gerekiyor.

Bununla birlikte Chris Hansen’i yeterince iyi tanımamız için gereken bilgilerden mahrum tutulduğumuzu da belirtmek gerekiyor. Her ne kadar Chris’in önceden başarılı bir gazeteci olduğundan ve Emmy ödülü kazandığından bahsedilse de bu, birkaç replikten öteye gitmiyor. Onun gençliği ile ilgili doğru düzgün bir bilgiye erişemiyoruz. Adaletin peşinde koşan hırslı ama henüz ahlaki ilkelerini yitirmemiş bir gazeteci olarak nasıl biriydi, bilemiyoruz. Üstelik karakterin özel yaşamıyla ilgili de yeterli veriye sahip olamıyoruz. Evlendikleri zamanlarda karısı ile arası nasıldı? Çocuklarını seviyor mu? Filmde, bu ve bunun gibi soruların cevaplarını bulmak çok zor. Zira geçmişteki gazetecilik maceraları mitolojik bir hikâye gibi sunulurken Chris Hansen’in karısını neden aldattığı, karısının bu adamın saçmalıklarına neden katlandığı belli belirsiz birkaç sahneden ibaret kalıyor. Hele gecenin bir yarısında küçücük çocuklarını uykularından uyandırıp bırakın çocukları yetişkinlerin bile izlerken rahatsızlık duyacağı programını izletmesi onun ne biçim bir baba olduğunu sorgulamamıza sebep oluyor. Ama aynı adam, sözüm ona çocukları korumak için çektiği bu programı ancak çocuklarının geleceğinden endişelenen birinin anlayacağını söylüyor. Fakat filmin devamında bu adamın babalık vasfına dair hiçbir şey göremiyoruz. Aslına bakarsanız Chris Hansen’in insani ilişkilerine dair neredeyse hiçbir sahne göremiyoruz desek daha doğru olur. Bu da ister istemez karaktere biraz taraflı bakıldığı ve onun sadece sorunlu kısımlarının ele alındığı düşüncesinin oluşmasına sebep oluyor. Bu da her şeyden önce karakteri tam anlamıyla anlamamıza engel oluyor. Film çoğunlukla tek kişilik bir şov gibi tasarlansa da Robert Pattinson’un başarılı oyunculuğunu destekleyen yan karakterlerin varlığından da bahsetmek gerekiyor. Özellikle Skyler Gisondo tarafından canlandırılan Dan Plum karakteri, her ne kadar filmde ona ayrılan süre yetersiz kalsa da filmin monotonluğunu kıran ve hikâyeye derinlik katan bir dokunuş olarak dikkat çekiyor. Senarist Ajon Singh, bu karakter üzerinden reyting hırsıyla şekillenen bu acımasız televizyon programının sadece tuzağa düşen “yırtıcı”ları değil programın arkasında çalışanları da nasıl sömürüp karanlığa sürüklediğini çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor.

Görkemli Bir Televizyon Programı

Yönetmen tıpkı karakterini detaylı bir şekilde işlediği gibi bu karakteri konumlandıracağı dünyayı da tüm detayları düşünerek inşa ediyor. Film, aralardaki bir takım sahneleri saymazsak neredeyse tamamen televizyon programlarının çekildiği anlara odaklandığı için biz de kendimizi kâh programın arka planında kâh programın içindeymiş gibi hissediyoruz. Program çekilirken sahneyi bazen gizli kameralardan görmemiz ya da program yayınladığı sırada bunu karakterlerle birlikte televizyondan izliyor oluşumuz filmin dünyasına girmemizi oldukça kolaylaştırıyor. Aslına bakarsanız yönetmen inşa ettiği atmosferle görkemli bir televizyon programı ortaya koyuyor bile diyebiliriz. Üstelik bizi de bu programın hem bir parçası hem de tüketicisi konumuna taşıyarak, şöhret hırsının nasıl bir kabusa dönüştüğünü gösterirken “röntgenci” seyirci kitlesinin bu tarz televizyon şovlarına duyduğu sağlıksız ilgiyi de sorgulamayı ihmal etmiyor.

Evet, film oldukça karanlık bir tablo ortaya koyuyor. Fakat bu karanlık tablo, insan doğasına dair derin bir analizi de beraberinde getiriyor. Bir yandan hırsının kurbanı olup birçok insanın hayatını etkileyen bir gazeteciyi mercek altına alan bir biyografi filmi; bir yandan da medyanın acımasız ve karanlık yüzünü ortaya koyan bir sistem eleştirisi… Bu ikisini tek bir çatı altında birleştirme çabasının takdir edilmemesi mümkün değil! Lakin “Primetime”, başardıkları kadar başaramadıklarıyla da öne çıkıyor. Böylesine ilginç bir karakteri tek boyutlu olarak ele alıp onu derinleştirememesi hem bu çarpıcı hikâyeye hem de Robert Pattinson’un bizi  tedirgin ettiği kadar acıma duygusu da uyandıran etkileyici performansına haksızlık oluyor. Bunun yanında geçmişe dair anlatıların hikâyeye güçlendirmek için kullanılmaması büyük bir eksiklik olarak göze çarpıyor. Üstüne üstlük yan hikâyelerin ve yan karakterlerin yeterince kendine yer bulamaması ise bardağı taşıran son damla oluyor. Nihayetinde karanlık bir dünyayla savaşırken içindeki karanlıkla da mücadele etmeye çalışan bir adamın çatışmasını sarsıcı bir şekilde perdeye yansıtan “Primetime”, anlattıklarıyla bizi etkilemeyi başarıyor başarmasına ama anlatmak isteyip de anlatamadıklarıyla da kafamızda soru işareti bırakıyor.