On dokuzuncu yüzyıl İngiltere’sinin dantellerle süslü, katı ahlak kurallarıyla çevrili o kasvetli malikânelerinin kapıları ardında ne tür delilikler gizleniyor olabilir? Yılın en büyük sürprizlerinden biri olan “Victorian Psycho” (Sapık, 2026), tam da bu tekinsiz sorunun peşinden gidiyor. Yazar Virginia Feito’nun aynı adlı kendi romanından senaryoya uyarladığı ve yönetmen koltuğunda Zachary Wigon’un oturduğu bu psikolojik gerilim, izleyiciyi geleneksel bir Viktorya dönemi atmosferinden alıp kanlı bir kara mizahın tam ortasına bırakıyor. Soğuk ve görkemli Ensor Malikanesi’ne çocuklara Fransızca, nakış ve piyano dersleri vermek üzere adım atan genç mürebbiye Winifred Notty’nin hikâyesi, dışarıdan bakıldığında sıradan bir sınıf ve uyum mücadelesi gibi görünse de çok geçmeden karanlık bir hayatta kalma macerasına dönüşüyor.

Masumiyet Maskesi Altındaki Şeytan

Winifred Notty’nin soylu Pounds ailesinin yanında işe başlamasıyla açılan hikâye, karakterin pek de parlak olmayan geçmiş deneyimlerinin gölgesinde şekilleniyor. Önceki işlerinde tutunamayan genç kadının “bu sefer beni seveceksiniz” mottosuyla yola çıkması ve tek derdinin her şeye rağmen bu evde kalıcı olabilmek gibi görünmesi, izleyiciyi ilk anda yanıltıcı bir empatiye sürüklüyor. Ancak bu masum, saf, kırılgan ve aciz görünüşün altında, koca bir aileyi yıkıma sürükleyecek ve herkese korku salacak denli tehlikeli bir psikopatın yattığını anlamamız uzun sürmüyor. Film, gücünü tam da bu keskin tezatlıktan alıyor; psikolojik gerilim ile kara mizahı ustalıkla harmanlayarak son derece aykırı ama bir o kadar da kabul edilebilir, eğlenceli bir delilik sunuyor ve başından sonuna kadar merak duygusunu diri tutmayı başarıyor.

Filmin en büyük kozlarından biri, hiç kuşkusuz başroldeki Maika Monroe’nun kendisinden beklenmeyecek ölçüde devleşen performansı oluyor. Winifred Notty karakterini adeta ete kemiğe büründüren Monroe, bir yandan sevgiye aç, tutunacak bir dal ve başını sokacak sıcak bir yuva arayan o naif ruhu son derece çarpıcı bir şekilde yansıtırken diğer yandan karakterin dissosiyatif kimlik bozukluğuna varan karanlık yüzünü büyük bir ustalıkla sırtlanıyor. Winifred’in “Fred” adını verdiği bu şeytani öteki benliği ortaya çıktığında, o kırılgan ruh bir anda insan eti yiyebilecek kadar gözü dönmüş, akla hayale gelmeyecek korkunçluklar yapan vahşi bir canavara dönüşüyor. Oyunculuk açısından inandırıcılığını kaybetmesi çok kolay olan bu keskin geçişler, Monroe’nun yeteneği sayesinde tek bir an bile “Böyle bir şey olur mu?” dedirtmiyor. Onun performansı bizi adeta ele geçiriyor; ne zaman ne yapacağını kestiremediğimiz bu karaktere bir yandan acırken bir yandan da ondan korkarak gözlerimizi perdeden ayıramıyoruz. Elbette oyunculuk başarısını sadece başrolle sınırlamak, filmin kadrosuna haksızlık olacaktır. Senaryoda özenle işlenen yan karakterler, usta oyuncuların elinde parlayarak mürebbiye karakterimizin çok daha katmanlı ve inandırıcı bir hale gelmesine hizmet ediyor. Özellikle malikânenin soğuk ve kibirli hanımı Bayan Pounds’a hayat veren Ruth Wilson ile evin Frenoloji meraklısı tuhaf beyi Bay Pounds rolündeki Jason Isaacs ikilisinin adının mutlaka anılması gerekiyor.

Viktorya Döneminin Soğuk İhtişamı

Virginia Feito’nun kendi romanını senaryolaştırmadaki başarısı, filmin adeta sayfalarını çevirdiğimiz edebi bir eser hissiyatı vermesini sağlıyor. Hikâyenin bölümler halinde anlatılması, Winifred Notty’nin farklı duygu durumlarını ve bölünmüş kişiliklerini tanımamıza olanak tanıyan sahnelerle kusursuzca bütünleşiyor. Yeri geldiğinde zekice yazılmış espriler ve bilgi dolu diyaloglar, yeri geldiğinde ise kana susamış bir vahşetin hüküm sürdüğü anlar, her bir taşı doğru yere oturtan bu tekinsiz dünyaya özenle entegre ediliyor. Senaryo, iyi ve kötü olmak arasında kalmış zavallı bir ruhun hezeyanlarını anlatırken arka planda Viktorya döneminin sosyal şartlarını, kadınlara ve erkeklere bakışı, popüler konuları ve çocuklara yaklaşımı da derinlikli çıkarımlarla gözler önüne seriyor.

Yönetmen Zachary Wigon, elindeki bu ilmek ilmek dokunmuş metni perdeye aktarırken kendine has görsel dilini konuşturmayı çok iyi biliyor. Neredeyse tamamı tek bir malikânede, oldukça kısıtlı bir mekânda geçmesine rağmen film, mekân tasarımının ve kostümlerin gücünden yararlanarak o dönemin şatafatlı ama bir o kadar da soğuk atmosferini iliklerimize kadar hissettiriyor. Objelere yapılan sıra dışı yakın çekimler, kameranın huzursuz edici hareketleri ve oyuncunun iç dünyasını dışa vuran sahne tasarımları, yönetmenin metni ne denli içselleştirdiğini kanıtlıyor. Sanatsal ve görsel açıdan tablo niteliğinde etkileyici çerçeveler sunan yönetmen, bu estetik kaygıyı sürükleyici bir tempo ve yüksek bir gerilim dozuyla birleştirerek neredeyse kusursuz bir üslup tutturuyor.

Zihinde Yankılanan Dehşet

“Victorian Psycho”, içerdiği tüm o kanlı eylemlere rağmen vahşet sahnelerini ucuz bir “gore” filmi havasında sunmaktan özellikle kaçınıyor. Yönetmen, bu vahşi dehşeti ve iğrençliği doğrudan göze sokmak yerine, izleyicinin zihin dünyasında yankılanacak bir biçimde kurgulayarak filmin güçlü doğasını daha da pekiştiriyor. Ne yapmak istediğini çok iyi bilen bu üslup, filmin şaşırtıcı sürprizinin de finale kadar ustalıkla gizlenmesini sağlıyor. Böylece izleyici olarak, aslında içten içe beklediğimiz bir sonu, hiç beklemediğimiz gelişmeler eşliğinde yaşamanın sarsıcı şokunu deneyimlemiş oluyoruz.

Tüm bu güçlü yanlarına karşın filmin ufak tefek kusurları olduğunu da belirtmek gerekiyor. Özellikle Winifred’i bu hale getiren, içindeki canavarı doğuran çocukluk travmalarının ve geçmiş hikâyesinin yalnızca birkaç cümle ile geçiştirilmesi, senaryonun en belirgin kusuru olarak göze çarpıyor. Karakterin geçmişinin derinliklerine pek inilmemesi ve finalin de ani bir şekilde gerçekleşmesi, anlatıda ufak çaplı bir eksiklik hissi yaratıyor. Ancak bu pürüzlere rağmen “Victorian Psycho”, hem eğlenceli hem ürkütücü hem de hüzünlü olabilmeyi başaran, tüm bu zıt duyguları inandırıcı ve sürükleyici bir potada eritebilen, maharetli bir sinema örneği sunuyor. Daha ne olsun!