Soğuk bir Londra gecesinde, yaşlı bir tefecinin kapısını bir kez daha geçmişin, şimdinin ve geleceğin hayaletleri çalıyor! Korku sinemasının yükselen ismi Ti West ile senarist Nathaniel Halpern’in işbirliğinde ortaya çıkan ve başrolünde Johnny Depp’in oynadığı “Ebenezer” (Ebenezer: Bir Noel Şarkısı, 2026), Viktorya dönemi İngiltere’sinin kasvetli sokaklarında geçen o bilindik vicdan muhasebesini günümüzün görsel imkânlarıyla yeniden beyazperdeye taşıyor. Huysuz ve yalnız Ebenezer Scrooge’un bir Noel arifesinde ruhunu kurtarma çabasını merkeze alan film, izleyiciyi şu temel soruyla baş başa bırakıyor: Defalarca anlatılmış asırlık bir masal, sadece görkemli bir görsellik ve dev bir yıldızın omuzlarında gerçekten yeniden doğabilir mi?

Masalın Değişmeyen Sureti

Charles Dickens’ın 1843 yılında kaleme aldığı “A Christmas Carol” (Bir Noel Şarkısı), aradan geçen onca yıla rağmen hala Noel ruhunu en iyi anlatan eserlerin başında geliyor. Öyle ki bu klasik metin; bugüne dek sayısız sinema filmine, çizgi filme ve animasyona uyarlanarak defalarca anlatıldı. Edebiyat tarihinin belki de Molière’in “Cimri”sindeki Harpagon’dan bile daha pinti olan karakteri Ebenezer Scrooge, 2026 yapımı bu yeni uyarlamayla bir kez daha beyazperdede boy gösteriyor. Ancak yapım, bu kez herkesin aşina olduğu “Bir Noel Şarkısı” adıyla değil, doğrudan ana karakterinin adı olan “Ebenezer” ismiyle gösterime giriyor. Filmin bu şekilde adlandırılmış olması, ilk bakışta artık okumaktan, dinlemekten ve izlemekten ezberlediğimiz bu klasik hikâyeye bambaşka bir bakış açısı getirileceği yönünde güçlü bir beklenti yaratıyor.

Fakat ne yazık ki film ilerledikçe durumun hiç de öyle olmadığı anlaşılıyor ve kitaba son derece sadık, bilindik bir uyarlamayla karşı karşıya kalıyoruz. Görünüşte basit gibi duran bu hikâyenin; hayatı nasıl yaşamamız ve nelere kıymet vermemiz gerektiğine dair çok önemli öğütleri, son derece sürükleyici ve unutulmaz bir şekilde verdiği su götürmez bir gerçek. Yine de sinemanın anlatım olanaklarından yararlanırken bu çok bilinen hikâyeye yeni bir soluk katılmayacaksa, onu bir kez daha anlatmanın ne âlemi vardı diye düşünmeden edemiyoruz. Hikâyenin böylesine tanıdık sınırlar içinde kalması, yarattığı büyük beklentinin ardından kaçınılmaz bir hayal kırıklığı doğuruyor.

Viktorya Londrası’nda Görsel Bir Şölen

Filmin yenilikten yoksunluğuna rağmen, günümüzün teknik ve görsel imkânlarıyla ortaya çok özenli, etkileyici bir dünya koyulduğunu da kabul etmek gerekiyor. Dönemin zorlu şartlarını, giyim kuşamını, konuşma üsluplarını ve yaşam biçimlerini başarıyla yansıtan atmosfer tasarımı, çarpıcı mekan tasarımlarıyla birleşerek hikâyenin dünyasını son derece gerçekçi kılıyor. Tam anlamıyla dört başı mamur bir Dickens Londra’sı sunan bu evrenin, bölümler halinde perdeye taşınması da merak duygusunu diri tutarak izleyicide adeta kitabı adım adım okuyormuş izlenimi yaratıyor.

Görsel dünyadaki bu başarı, karakter ve hayalet tasarımlarında da kendini güçlü bir şekilde hissettiriyor. Özellikle geçmişin, şimdinin ve geleceğin Noel hayaletlerinin tasarımları, filme tekinsiz ve ürkütücü bir hava katmayı başarıyor. Böylece bir yandan pamuk şekeri kıvamında, neşeli ve şen şakrak bir masal atmosferi solurken diğer yandan hayaletlerin gelişiyle o ürpertici karanlığı iliklerimize kadar hissedebiliyoruz. Yönetmen Ti West, bu zıt tonları dengeleyerek çarpıcı bir iş ortaya koyuyor.

Depp’in Gölgesinde Tanıdık Bir Kefaret

Filmin görsel dünyası ne kadar özenli olursa olsun, yapımı asıl öne çıkaran ve sırtlayan unsur, şüphesiz Ebenezer Scrooge karakterine Johnny Depp’in hayat vermesi oluyor. “Pirates of the Caribbean” (Karayip Korsanları) serisindeki Jack Sparrow veya “Charlie and the Chocolate Factory” (Charlie’nin Çikolata Fabrikası, 2005) filmindeki Willy Wonka gibi bizi derinden etkilerken eğlendiren ve hüzünlendiren, nevi şahsına münhasır karakterleriyle hafızalara kazınan ünlü aktörün böyle ikonik bir rolde karşımıza çıkması başlı başına bir heyecan sebebi! Nitekim Johnny Depp olmasa, görsel etkileyiciliğine rağmen bu filmin pek bir cazibesi kalmazdı bile diyebiliriz. Ancak filmi tek başına sürüklese de Johnny Depp dendiğinde aklımızda canlanan o ezber bozan oyunculuk performansını bu yapımda tam anlamıyla göremediğimizi, hatta aktörün yaşlı bir adam portresi çizmekte yer yer zorlandığını da belirtmek gerekiyor. Üstelik Johnny Depp’in buradaki yorumu, ister istemez akıllara Jim Carrey’nin oyunculuk tarzını getiriyor. Bu noktada Jim Carrey’nin “Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events” (Talihsiz Serüvenler Dizisi, 2004) filminde yetimlerin servetine göz diken Kont Olaf rolünü gözümüzün önüne getirmek yeterlidir diye düşünüyorum. Ayrıca hatırlanacağı üzere Jim Carrey, Robert Zemeckis’in 2009 yılında motion capture (hareket yakalama) teknolojisiyle çektiği “A Christmas Carol” animasyonunda bizzat Ebenezer Scrooge karakterine de hayat vermişti. Bu rol için adeta biçilmiş kaftan olan Jim Carrey’nin o sinir bozucu ve karikatürize performansını anımsatan Johnny Depp, ne yazık ki kendisinden beklenen o özgün ve akılda kalıcı oyunculuğa ulaşamıyor. Bob Cratchit karakterine hayat veren Rupert Grint için ise pek bir şey söylemeye gerek bile yok. Ne de olsa kendisi çoğu zaman Harry Potter’ın sadık yoldaşı Ron Weasley’i fazlasıyla anımsatan bir performans sergiliyor.

Sonuç olarak “Ebenezer”, hem Johnny Depp’in beklentilerin altında kalan performansı hem de bildiğimiz hikâyeyi daha cilalı ve cafcaflı bir ambalajla sunmaktan öteye gidememesi nedeniyle tam anlamıyla tatmin edici bir sinema deneyimi vadedemiyor. Yine de komik ve duygusal ögeleri harmanlayan gücü ve duygusal mesajlarını etkileyici bir dille aktarabilme başarısı sayesinde filmi sıkılmadan, keyifle izliyoruz. Yeni bir söz söylemese de “Bir Noel Şarkısı”nı sevenlerin ve Johnny Depp hayranlarının keyif alacağı; eğlenceli, sürükleyici ve aslına sadık bir uyarlama var karşımızda, ne eksik ne fazla.