Korku sinemasının iflas olmaz isimleri James Wan ve Leigh Whannell ortaklığında temelleri atılan “Insidious” (Ruhlar Bölgesi), ilk kez 2010 yılında sinemaseverlerle buluşmuştu. Perili ev klişesini kökünden sarsan bu film, tekinsizliğin mekânda değil, The Further ya da namıdiğer Öte Alem’in karanlık dehlizlerinde kaybolan ruhlarda olduğunu söyleyerek türe farklı bir bakış açısı getirmeye çalışmıştı. Aradan geçen 16 yıl sonunda seri, Lambert ailesinin nesiller boyu süren travmalarıyla ve serinin omurgası haline gelen kahramanımız Elise Rainier’in trajik mücadeleleriyle dolu beş filmlik devasa bir mitolojiye dönüştü. Serinin altıncı halkası olan, senaryoyu da yazan Jacob Chase’in yönettiği “Insidious: Out of the Further” (Ruhlar Bölgesi: Aramızdalar, 2026), sırtını bu köklü mirasa dayarken yalnızca yeni bir kâbusun kapısını aralamakla yetinmiyor; bildiğimiz her şeyi tersyüz ederek ölülerin yaşadığı Öte Alem ile yaşayanların dünyasını ayıran o kırılgan sınırı tamamen yerle bir ediyor.

Yepyeni Lanetli Bir Karakter

Aslında karşımızda tam anlamıyla bir devam filmi olduğunu söyleyemeyiz. İlk filmden beri, sanki yaratıcıların serinin dünyasını emprovize bir şekilde geliştirdiklerini düşünmeden edemiyoruz. Zira 2010 yılında sıradan bir karakter olarak karşımıza çıkıp hakkın rahmetine kavuşan Elise Rainier’ı adeta serinin demirbaşı haline getirerek bunu bize çoktan ispatladılar. Ana karakterlerimiz olan Lambert ailesi ile ilgili hikâyeleri perdede izlemeye devam ederken özellikle üçüncü film ile birlikte bir yan karakterin asıl kahramana dönüşmesine şahitlik ettik ve olay Elise Rainier’ın kendi geçmişini araştırmasına, ekibini kurmasına ve Öte Alem’deki habis ruhlarla sonu gelmez bir mücadeleye girmesine kadar gitti. Elise Rainier’ın ölmesi bile yaratıcıları durdurmadı. Artık kendisi iblislerin ve kötü ruhların karşısındaki en büyük güç olarak Öte Alem’de yardıma muhtaç insanlara yol gösteren bir ışık vazifesi görüyor. İşte altıncı filmin seri ile bağını da tam olarak bu karakter sağlıyor.

Lambert ailesinin başına gelen birbirinden beter musibetler ve Elise Rainier’in kötülük karşısındaki bitmek bilmeyen mücadelesinden sonra artık yepyeni bir karakter, daha doğrusu karakterler bayrağı devralıyor. Seri boyunca bizi peşinden sürükleyen kahramanların neredeyse hepsinin travmatik bir çocukluk geçirdiğini göz önünde bulundurduğumuz da Gemma’nın da kötü bir çocukluk geçirmesi bizi şaşırtmıyor. Gemma, annesinin son zamanlardaki tuhaf davranışlarını ve intihar etmesini onun “delirmiş” olmasına yoruyor. Aradan yıllar geçiyor… 20 yıl gibi uzun bir sürede Gemma ne yaptı ne etti, bunu hiç bilmiyoruz. Böylesine travmatik bir olayın ardından yapayalnız kalan ve bildiğimiz üzere herhangi bir akrabası da olmayan Gemma; nasıl büyüdü, nasıl problemlerini yendi ve nasıl iş sahibi oldu bunların hiçbiri bize söylenmiyor. Bu da yetmiyormuş gibi Gemma, annesinin öldüğü bu evde, hiç bir şey olmamış gibi yaşamaya devam ediyor. Yaptığı tek değişiklik annesinin eşyalarını kolilere koyup bodruma taşımak. Ve nasıl olduysa Gemma’nın bir de kızı olmuş. Maya, 9 yaşında. Beş aşağı beş yukarı Gemma’nın annesini kaybettiği yaşlarda… Ama babası kim? Tek gecelik bir ilişkiden mi, yoksa Gemma’nın uzun süreli bir ilişkisi vardı da ayrıldılar mı? Bunu da bilmiyoruz! Maya’nın babası hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Gemma hakkında bildiğimiz tek şey ise 20 yıl önce annesinin öldüğü evde kızını tek başına ve mutlu mesut bir şekilde büyüten bir kadın olması. 

Sınırları Kaldıran Büyük Bir Güç

Anlayacağınız filmin karakter geliştirmekle ilgili problemi Gemma ile tanıştığımız ilk andan itibaren başlamış oluyor. Gemma’nın travmatik geçmişine rağmen sıkıntısız ve stressiz bir şekilde hayatını sürmesi hiçbir şekilde inandırıcı gelmiyor. Annesini kaybettiği bu evde yaşarken en ufak bir tedirginlik ya da rahatsızlık hissetmemesi oldukça anlamsız geliyor. Bize, peşinden gitmemiz beklenen yepyeni bir karakter sunuluyor ama onu sahici kılacak hiçbir özellikle ilgilenilmiyor. Aslına bakarsanız filmin genelinde karakter yaratmakla ilgili büyük bir problem olduğunu da söylemek gerekiyor. Gemma’nın kızı Maya, yeni polis sevgilisi Nick, Öte Alem’de yaşayan Elise’in bir anlamda gerçek dünyadaki sözcüsü olan dövmeci Clare… Hepsi kartondan yapılmışcasına sinir bozucu bir yapaylık içeriyor. Hatta kötü karakter bile oldukça eğreti duruyor. Geçmişine dair birkaç cümle ve birkaç video görüntüsü bu karakteri temellendirmeye yetmiyor. Sözüm ona bu yeni karakterler, zaten serinin diğer filmlerinden aşina olduğumuz eski, sıradan ve hatta köhnemiş bir hikâyenin içinde konumlandırılınca da geriye bizi cezbedecek pek bir şey kalmıyor.

Bu yüzden de filmin en büyük kozu, Gemma’nın diğer filmlerde karşımıza çıkan astral seyahatçilerden farklı olarak sadece Öte Alem’e gitmekle kalmaması, aynı zamanda oradaki objeleri ya da ruhları da gerçek dünyaya getirebilmesi oluyor. Zaten tüm filmin temeli bu yeni özellik üzerine kuruluyor. Bu bağlamda “Insidious: Out of the Further”, gerçek dünya ile Öte Alem arasında gidip gelen gerilim dolu bir macera sunmak konusunda parlak fikirlere sahip olmasına rağmen, bunları kullanmak konusunda pek parlak hamleler yapamıyor. En başta, yaşayanların Öte Alem’e geçmek için yaptığı şeyin gayriciddiliği meseleyi ciddiye almamızı tamamen engelliyor. Karakterlerimizin “kendini iyi hisset” uygulamalarındaki meditasyon müziği sayesinde kolaylıkla Öte Alem’e geçiş yapılabildiğini gördüğümüz bu sahneler, adeta bir kulaklık reklamına dönüşüyor. Kötü ruhlara hizmet eden müritler ise bayıltıcı bir gaz sayesinde bu emeline kolaylıkla ulaşıyor. Sınırları tamamen ortadan kaldıran bu durum, Öte Alem’i adeta bir oyun alanına çeviren komik bir ortamın doğmasına sebep oluyor.

Öte Alem Turizm

Neredeyse serinin her filminde farklı bir iblis ile tanışıyoruz. Bu filmde de Öte Alem’den gelip masum insanların başına musallat olan yeni bir iblis, Gemma’nın alemler arası ruh taşıma özelliğinden yararlanarak temelli olarak dünyaya gelmek istiyor. Ama Gemma’nın bu özelliğini hemen kullanamayacağını varsayan iblisimiz onu çeşitli testlere sokarak bu özelliği sorunsuz bir şekilde kullanmayı ona öğretmeye çalışıyor. Filmin en büyük yeniliği ve bu yüzden de en büyük gücü olan bu meselenin özensiz bir şekilde işlenmesi ise filmin tüm yapısına zarar veriyor. Başlangıçta ufak nesneleri gerçek dünyaya taşımaya zorlanan Gemma’dan en sonunda bir ruhu taşıması bekleniyor ama ruh, dünyaya sağ olarak gelmeyi başaramıyor. Anlıyoruz ki bu mesele, öyle basit bir şekilde gerçekleştirilemeyecek kadar zor bir mesele! Derken sürpriz bir şekilde Gemma’nın kızı Maya’da da bu özelliğin olduğunu öğreniyoruz. Ve Maya, annesinin zorlukla, binbir zahmetle yapamadığı şeyi çok rahat bir şekilde yapmaya başlıyor. İblis, Maya’yı kullanarak habis ruhları patır patır dünyaya getirirken yönetmenin filmin süresinin yarısından fazlasının ayırdığı, astral seyahatçinin “kurye” görevine hazırlık meselesinin de pek bir anlamı kalmamış oluyor.

Açıkçası yönetmen Jacob Chase, seriye eşik atlattıracak bu yeni fikri filmin evrenine adapte etmeye çalışırken oldukça zorlanıyor. Zira mesele bununla da bitmiyor. Öte Alem’den bir rozeti dünyaya taşırken zorlanan Gemma, büyük bir çıkmaza girdiği bir anda koskoca bir evin tamamını, alemler arası seyahat ettirebiliyor. Hal böyle olunca da filmin kendi inşa ettiği gerçekliğin seyirci nezdindeki inandırıcılığı sorgulanır bir hale geliyor. Neticesinde ne bu meselenin insanı ne kadar zorladığı ile ilgili gerçek bir fikir edinebiliyoruz ne de bu meselenin sınırlarını öğrenebiliyoruz. Evet, “kurye”ler vasıtasıyla “Öte Dünya” ile “Gerçek Dünya” arasındaki sınır kaldırılarak büyük potansiyel barındıran bir adım atılmış oluyor. Ama bu yenilik, filmde layıkıyla kullanılamadığı için hem hikâye açısından hem de karakterler açısından bize yeni bir şey vadetmiyor.

Peki, her şey bir kenara, ödümüzü koparmak için karşımıza çıkan “Insidious: Out of the Further”, bunu başarıyor mu? Aslında bakarsanız filmin o kendine has karanlık ve tekinsiz evreni başarıyla yarattığını söyleyebiliriz. Film boyunca neredeyse ışığa hasret bir şekilde kahramanlarımızın başına gelenleri takip ederken yer yer ürküyor yer yer de biraz sonra olacakları merak ediyoruz. Fakat bu başarılı atmosferin filmin tamamı boyunca korunduğu söylemek de doğru olmaz. Özellikle filmin başlarında, daha henüz hiçbir şey belli değilken inşa edilen korku evreni, gizem çözülmeye başladıkça çatırdamaya, her şey açığa çıktığında ise yıkılmaya başlıyor. Bunun da en büyük sebebi elbette özensiz hikâye, derinliksiz karakterler ve aceleye getirilmiş fikirler oluyor. 16 yıllık geçmişe sahip bir seriye yeni bir ufuk getirmek isterken fena halde çuvallayan film, “Insidious” evrenini yakından takip edenler ve Elise Rainier’i yeni bir macerada görmek isteyenler dışında kimsenin Öte Alem’e geçmek için can atacağı bir şey sunamıyor.