Bazen hiç ummadığınız bir anda karşınıza çıkan bir eser, sizi alışılmışın çok ötesinde bir evrene çekme gücüne sahiptir. Merve Yıldıran’ın kaleme aldığı “Kirpi Kız”, ilk bakışta basit bir çocuk kitabı gibi gözüküyor. Ama alt metninde barındırdığı felsefi derinlik, büyüme sancıları ve dostluğun iyileştirici gücüne dair güçlü söylemleri ile tıpkı Antoine de Saint-Exupéry’nin bir çocuğun gözünden insanlığın karmaşık hakikatlerine ayna tutan ölümsüz eseri “Küçük Prens” gibi her yaştan okurun dünyasına dokunmayı ustalıkla başarıyor.

Kuklalarla Canlanan Sinematik Bir Evren

Kitabın en dikkat çeken özelliği, alışılageldik çocuk kitaplarındaki çizim ve illüstrasyonların yerine doğrudan fotoğrafların kullanılması oluyor. Ama bunlar öyle sıradan fotoğraflar değil! Radyo, Televizyon ve Sinema eğitimi alan, aynı zamanda kısa film festivallerinden ödüllerle dönen yazar, kukla tasarımındaki yeteneğini kendi sinematik vizyonuyla birleştiriyor. Doğal bir orman dokusunu sahne olarak kullanan Merve Yıldıran; bizzat tasarladığı karakter kuklalarını ve minyatür maketleri bu doğal atmosferin içine yerleştirerek etkileyici bir mizansen oluşturuyor.

Özenle tasarlanan bu sahnelerin yine yazar tarafından fotoğraflanması, adeta bir stop-motion animasyonun karelerini izliyormuş hissiyatı yaratıyor. Böylece hikâye yalnızca yazılı bir metin olmaktan çıkıp görsel bir şölene dönüşüyor. Görsel dünyanın bu denli somut ve özgün bir teknikle inşa edilmesi ise kitabın vadettiği düşsel ormandaki yolculuğa kolaylıkla çıkmamızı sağlıyor.

Benliğin Merkezine Yolculuk

“Kirpi Kız”, kurgusal olarak hikâye içinde hikâye yapısını barındırıyor. Eser, başkahramanımız Kil’in büyükannesi “Ninane”den dinlediği masal üzerinden şekilleniyor ve işte kitaba adını veren “Kirpi Kız”ın öyküsü için kapı bu şekilde aralıyor. Birileri onun kalbini kırdığında gövdesinden dikenler çıkaran, bu dikenler sayesinde içindeki sızıyı dışa vurdukça bir parça rahatlayan bir karakter Kirpi Kız. Ancak gövdesindeki dikenlerin sayısı arttıkça yalnızlığı da derinleşiyor.

Yaşadığı tüm aksiliklere ve anlaşılamamanın getirdiği ağırlığa rağmen Kirpi Kız, içindeki sevgi ve umudu yitirmeden kendisini anlayabilecek gerçek bir dost aramaktan asla vazgeçmiyor. Karşısına çıkan Bay Yamuk’u zihninde yüceltip aradığı kişi olduğuna inansa da Bay Yamuk son derece yüzeysel bir figür olmaktan kurtulamıyor. Üstelik karakterlerimizin bu ilk teması Kirpi Kız’ın kalbinde yeni bir dikenin filizlenmesine neden oluyor. Yine de Kirpi Kız, “herkes ikinci bir şansı hak eder” inancıyla ormanın tehlikelerini göze alıp Bay Yamuk’un peşinden gitmeye devam ediyor.

Gerçek Dostluğun Peşinde

Arayış yolculuğunda Kirpi Kız’ın karşısına beklenmedik bir anda yavru bir kirpi çıkıyor. Dikenleri olan bu iki canlının karşılaşması; kelimelere dahi ihtiyaç duymayan, koşulsuz ve derin bir dostluğun başlangıcı oluyor. Birbirini olduğu gibi kabul eden bu iki varlığın kurduğu bağ, Kirpi Kız’ın dikenlerinin dökülmesini sağlayarak sevginin en güçlü şifa kaynağı olduğunu açıkça ortaya koyuyor.

Buna rağmen Kirpi Kız’ın zihnindeki Bay Yamuk takıntısı henüz tamamen sonlanmıyor. Onu yeniden bulduğunda karşılaştığı kayıtsızlık, verilen emeğin küçümsenmesi ve maruz kaldığı alaycı tavır, kahramanı derin bir hayal kırıklığına uğratıyor. Tam da bu yüzleşme anında, yanı başındaki yavru kirpinin sunduğu samimi dostluğun kıymetini idrak ediyor; gereksiz bağlarından kurtularak kendi yolunda ilerlemek için ilk adımı atıyor. Elbette olgunlaşmış bir şekilde…

Merve Yıldıran’ın “Kirpi Kız”ı, yanlış insanlara atfedilen değerlerin yarattığı hayal kırıklıklarıyla baş etmeyi ve gerçek şifanın samimi bir bağda, karşılık gütmeyen bir dostlukta yattığını hatırlatan, hacmi mütevazı fakat yankısı son derece derin bir büyüme hikâyesi sunuyor.